Νερό και αλάτι και η μακέτα δωρο

Typonews τεύχος 65
Απρίλιος 22, 2016
Typonews τεύχος 66
Μάιος 16, 2016

Νερό και αλάτι και η μακέτα δωρο

Νερό και αλάτι και η μακέτα δωρο
Γραφει ο Παναγιωτης Λαμπριδης

Επάγγελμα γραφίστας που λέτε. Έτσι λέει κι η ταυτότητα. Τι κι αν δεν είχα πάρει το δίπλωμα ακόμα, τον μπάτσο δεν τον ένοιαζε και πολύ όταν του το ‘πα. Άλλωστε ό,τι δηλώσεις είσαι σ’ αυτήν την παλιοζωή. Γραφίστας που λέτε. Εμείς ξέρετε οι γραφίστες είμαστε πολύ μεγάλοι καλλιτέχνες.

Πρώτα ξαδέρφια των ζωγράφων να ‘ουμ’ κι αν δεν ζούσαμε σε αυτή την αναθεματισμένη κρίση, τον Λεονάρντο ντα Βίντσι θα τον είχαμε κάνει αλοιφή για κάλους. Και γι’ αυτό τον λόγο δεν πιάσαμε τα πινέλα, γιατί το πιο πιθανό θα ήταν να τα μετατρέπαμε σε chop sticks και θα τρώγαμε τους μουσαμάδες αλά κρέμ με λευκή σως τιτανίου.

Έτσι είπαμε να κάνουμε κάτι πιο εμπορικό. Βασικά, να πούμε και την αλήθεια, μερικοί δεν παίρνουμε μυρωδιά από πινέλο αλλά τι να κάνομεν; Να αποθάνομεν; Θέλουμε να εκφραστούμε καλλιτεχνικώς. Και σου λέει, αφού πατώντας εκεί τα κουμπάκια και σουρνοντας τον πόντικα βγαίναν κάτι ωραία κι εύκολα χρωματιστά σχεδιάκια στην οθόνη και παίζουν και λεφτάκια, γιατί να μην το κάνουμε;

Δε πα’ να γ@μηθεί κι ο Ντα Βιντσι. Έτσι είναι. Πώς ο άλλος δεν έχει ταλέντο στο θέατρο και γίνεται κριτικός τέχνης; Πώς ο άλλος δεν έχει ταλέντο στην μπάλα και γίνεται διαιτητής; Και πώς τελικά αυτός που δεν έχει ταλέντο στη δουλειά, γίνεται πολιτικός; Ε να, κάτι τέτοιο και εμείς! Μην το χ€σουμε όμως, εντάξει! Είναι λίγο υπερβολική η παρομοίωσις. Άλλωστε αν η καλλιτεχνική φλέβα χτυπάει δυνατά μέσα σου, τι σημασία έχει αν εκφράζεσαι με το πληκτρολόγιο. Μεταξύ μας κι ο Λεονάρντο το ίδιο θα ‘κανε άμα είχε κα’να Μακ να του βγάζει τα γραμμικά στο πατ κιουτ.

Σιγά μην πάλευε με τους χάρακες. Πέρα από την καλλιτεχνική διάσταση του πράγματος, όμως, αγαπητοί μου αναγνώστες για να γίνει κανείς γραφίστας πρέπει να έχει μια σφαιρική γνώση των πραγμάτων καθώς και άποψη για τα πάντα γύρω από την τέχνη και όχι μόνο. Και βασικά αυτό είναι και το κεντρικό μας ελάττωμα. Έχουμε άποψη για όλα.

Και αφού έχουμε άποψη για όλα, τα πελατάκια δεν θα πρέπει να σηκώνουν και πολύ το κεφάλι γιατί εδώ μιλάμε για ίδιο DNA με τον Ελ Γκρέκο να ‘ουμ’ και κάτσε καλά. Ο κάτωθι αντιπροσωπευτικός διάλογος θα σας διαφωτίσει:

Λοιπόν αγαπητέ έχουμε και λέμε μία κάρτα 2 όψεων 4 χρωμία με διευθύνσεις κλπ κλπ σύνολο 200 ευρώ – Μα ρε φίλε μια απλή καρτούλα θέλω, τι 200 ευρώ? – Εεεεπ ποιος εμίλησε, είπατε κάτι κύριε; – Ε ναι συγνώμη κύριε γραφίστα μου, μου φαίνονται λίγο πολλά. – Άνθρωπέ μου πας καλά; Μπορείς εσύ να πας στον Βαν Γκογκ και να του πεις είναι πολλά για το αριστούργημα που σου έφτιαξε;

Ε; – Ε ναι ξέρεις μια κάρτα είναι κύριε Βαν Γκογκ μου, δεν θα τη βάλω στο μουσείο – Θα έπρεπε αγαπητέ μου. Μακέτα δωροΕγώ για αυτή τη δουλειά τη δική σου διαλογίστηκα 3 ώρες στο Σούνιο βλέποντας το ηλιοβασίλεμα και μετά μελέτησα το βιβλίο του Δόκτωρα Άουσπενς για την τεχνοτροπία που εφάρμοσαν οι ιθαγενείς της Νέας Ζηλανδίας στις ασπίδες τους. Επίσης τύπωσα στον εκτυπωτή μου 3 ολόκληρα προσχέδια σε χαρτί ειδικής παραγγελίας από τον Αγγελίδη με κόκκους από κεχριμπάρι ανάμεσα σε κάθε ίνα.

Να μη σας τα πολυλογώ, το τράβηξα και λιγάκι, αλλά καταλάβατε το ψώνιο του θέματος. Αλλά δεν γίνεται να μην είσαι και λίγο ψώνιο εις τον καλλιτεχνικόν κλάδον. Αλλιώς δεν πας μπροστά!

Εγώ να σας πω, τόσο απύθμενη κουλτούρα δεν το ‘παιξα ποτέ. Εκεί με το κορελάκι μου πάλευα στην αρχή να ‘ουμ’ τσιπ αρτ κι ετσι, αλλά ενίοτε αργότερα που ‘γινα εξπέρ έβγαζα και κάτι γκράντε ντιζάινς. Αλλά όλα εξαρτώνται απ τον πελάτη. Ε ναι, τι να πω στον Μπάμπη τον υδραυλικό ότι διαλογιζόμουν στο Σούνιο για να του φτιάξω κάρτα; Θα με χτυπήσει με το χαλκοσωλήνα.

Η αλήθεια είναι όμως ότι πάντα ζήλευα κάτι συναδέλφους που έχουν αγοράσει ένα Μάκη 2 δισεκατομύρια ευρώ που δεν τους χτυπάει το γαμοκορέλ με τίποτα και κλείνουν σε πιντιέφ τα χάι ντιζάιν τους σε χρόνο αστραπής. Αλλά δεν μπορούσα ρε παιδί μου να το χωνέψω αυτό το ιλουστρέιτορ. Προσπάθησα, αλλά δεν! Και τι να κάνω έμεινα στο Πι σι μου με το κορελάκι μου να βλέπω σηματάκια out of memory στην οθόνη ολούθε ελπίζοντας σε εξελιγμένη βέρσιον το 2045.

Οι Μάκηδες λοιπόν πουλάνε ενίοτε και το λογότυπο 500 ευρώ, γιατί οι άνθρωποι επένδυσαν κι είχαν υπομονή, όχι σαν και μας τους κατιμάδες. Επαγγεματίες να ουμ’ και είναι φυσικό να τα παίρνουν. Ας πούμε τα ίδια θα πλήρωνες να σε πάει βόλτα το Χάι σπιντ ουάν και να σε σερβίρουν σαμπάνια σερβιτόροι με προπέλα και ξώβυζα κουνελάκια και ίδια να σε πάει βόλτα η Βουγιουκλάκη με τη Μανταλένα και να ‘χεις τον Λαυρέντη Διανέλλο να σε μπατσιάζει στη μούρη με ψόφια τσιπούρα; Ε φυσικά δεν είναι το ίδιο. Και σαν επαγγελματίες που είναι τα παιδιά είπα να κάνω μια ερώτηση επροχτές να πάρω συμβουλή για ένα έντυπο. Σεμνά και ταπεινά.

Και πήρα την απάντηση:

Εγώ αγαπητέ δεν θα σου πω τιμή για αυτό απλά θα σου πω ότι παίρνω 80 ευρώ την ώρα ασχέτως μακέτας. – Ε; 80 ευρώ την ώρα; Πω πω τι λε’ ρε παιδί! Δηλαδή το 8ωρο 640? Δηλαδή το μήνα χωρίς ΣΚ γύρω στα 16000; Με προσλαμβάνεις να σου ανοιγοκλείνω τα βλέφαρα να μην κουράζεσαι;

Τι να του πω τώρα. Θυμήθηκα τη σκηνή με το Βέγγο από το ”Θα σε κάνω βασίλισσα” που του ζητάει λεφτά ο Βαγγέλας μεταφοραί. – 2 κατοστάρικα; Για 1 ώρα δουλειά; Δηλαδή σε 8 ώρες 1600; Τι λε’ ρε Βαγγέλη, πας καλά ρε Βαγγέλη; τα βγάζει αυτά τα λεφτά ο Ωνάσης, ρε Βαγγέλη;

vegos-polla-lefta

 

Θα του ‘στελνα το βίντεο. Αλλά οκ, ο καθένας ελεύθερος είναι να πουλάει όσο θέλει τη δουλειά του. Άμα βρίσκει και πελάτες. Κι εγώ τόσα θα πούλαγα. Αυτή θα ήταν και η επόμενη απορία μου αλλά φοβήθηκα να τον ξαναρωτήσω, μη με χρεώσει κα’να 20ευρω τη λέξη.

Δεν ξέρω κιόλας ο άνθρωπας μπορεί να έκανε παπάδες, μπορεί να ήταν η μετεμψύχωση του Γουόρχωλ, ποιος ξέρει… ‘Νταξει με χαλάει λίγο που κάθομαι και λιώνω τα ματάκια μου για 50 ευρώ τη μέρα. Αλλά δεν είμαι ζηλόφθων.

Και ποιός ξέρει, μπορεί αυτός να πουλάει μια δουλειά το μήνα και να βγάζει 2 χιλιάρικα. Γαμώ. Κι ο Βαν Γκογκ να ‘ουμ’ όλη του τη ζωή ένα πίνακα πούλησε και μετά έβγαλε τα λεφτά της αρκούδας. Μετά θάνατον βέβαια, αφού πρώτα ψωμολύσσαξε, αλλά δεν είχε καμία σημασία αυτό γιατί τότε δεν είχαν να πληρώνουν ΕΝΦΙΑ. Εμένα τώρα δεν με παίρνει.

Και άντε άστους αυτούς. Καλά να ‘ναι τα παιδιά να τα βγάζουν. Ας πάμε στο άλλο άκρο όπου βλέπουμε κάτι παλίκαρους που σου βγάζουν την καρτούλα στο πι και φι λένε με 5 ευρώ. Και κακομαθαίνουν και τους πελάτες. Έρχεται ένας προχτές μου λέει: -Φίλε θέλω ένα εξώφυλλο βιβλίου, τι μπορείς να κάνεις με 5 ευρώ; -Μπορώ να σου γράψω τον τίτλο με μαρκαδόρο σε Α4 και να στο στείλω φωτοτυπία. Γέλασε. Πάλι καλά…

Έχουν βγει στο κουρμπέτι, λοιπόν, κάτι παρατρεχάμενοι, ταμπελάδες, φωτοτυπάδες, τυροπιτάδες δεν ξέρω τι και πουλάνε κάρτες με τη μακέτα δώρο λέει. Και τι είναι η μακέτα ρε μπάρμπα να την κάνεις δώρο; Γλάστρα με γλαδιόλες;

fthinotera

 

Και η πλάκα είναι ότι επειδή οι ίδιοι δεν παίρνουν μυρουδιά από γραφιστικά αφού κάνουν να ανοίξουν new document στο κορέλ ένα μισάωρο, βγαίνουν στη γύρα και ψάχνουν ατυχείς ανεργογραφίστες να τους βγάλουν τη μακέτα με 5 ευρώ. Είναι μπίζνεσμεν οι παλίκαροι. Με παίρνει ένας πριν δυο βδομάδες.

-Παλικάρι μου ψάχνω για έμπειρους γραφίστες να μου βγάζουν καρτούλες και φυλλάδια. Άμα είσαι τσάκαλος θα βγάζεις 8 κάρτες την ημέρα Χ 5 ευρώ που θα σου δίνω, συνολάκι 40. Να μεροκάματο. -Μάστορα τρομερός, θα ‘θελα πολύ να συνεργαστούμε. Θα γίνουμε πλούσιοι. Έχω και πολλά σχέδια. -Σοβαρά; -Ε τι, πλάκα σου κάνω; Κάτσε να σου στείλω μια να δεις. Του στέλνω. -Ααα πολύ ωραία!

Ναι, λοιπόν, κάτι τέτοια θέλω να μου φτιάχνεις. Έχω ένα πελάτη που ‘χει συνεργείο. Μπορείς να μου φτιάξεις σχέδιο; – Αυτή που σου ‘στειλα δεν σου κάνει; – Μα τι λες, γράφει οδοντίατρος απάνω. – Ε τανάλια ο ένας πένσα ο άλλος. Κοντά είναι . Έλα μωρέ, για 5 ευρώ μια χαρά κι ευχαριστώ θα πει. Μπορεί να μην ξέρει κι ανάγνωση. – Τουυυυτ. Μου το ‘κλεισε.

maketa-konserva

 

Νταξ’. Μην τα ξαναλέω, ξέρετε πού βάζω σάλτσες, αλλά απάντησα αναλόγως.

Έτσι που λέτε ο μπάρμπας. Αλλά τι να κάνει όπου υπάρχει κενόν στη ζήτηση υπάρχει και προσφορά. Και καλά κάνουν να σας πω, βγαίνουν στη γύρα και πουλάνε κι εμείς καθόμαστε ωσάν Μιχαηλάτζελοι να περιμένουμε να μας αναθέσουν την Καπέλα Σιξτίνα. Ρε ούτε τρούλο από μοναστήρι λέμε. Τεσπα…

Τα συναδελφάκια μου που λέτε όποτε ακούνε κα’να τέτοιον βγάζουν φλύκταινες – Μα δεν είναι δυνατόν, η μακέτα δώρο, μας καταστρέφουν το επάγγελμα, οι ερασιτέχνες, οι καράβλαχοι οι άχρηστοι. – Έλα, σώπα, ηρέμησε σου πήρε κανείς τη δουλειά; – Και βέβαια. Πάνε στους φωτοτυπάδες να ‘ουμ’ και τυπώνουν με τη μακέτα τσάμπα και ‘μεις καθόμαστε και τα ξύνουμε. – Ποιος καλέ πάει εκεί; Ο βαφαί ελαιοχρωματισμοί ο Χρήστος; – Ε δεν ξέρω και αυτός – Θα γούσταρες να φτιάξεις εσύ κάρτα για τον βαφαί ελαιοχρωματισμοί Χρήστο;- Ε όχι – Ε τότε τι ζορίζεσαι;

Αλλά είναι το γαμώτο. Ξέρεις τι είναι να ‘χεις φούρνο και να ‘ρχεται το συνεργείο από δίπλα και να δίνει μια φρατζόλα δώρο με αλλαγή λαδιών; Θα σου γύριζε το μάτι. Από την άλλη προσωπικά δεν με χαλάει και πολύ στο σουπερμάρκετ που μου δίνανε μια σάλτσα δώρο με 3 πακέτα μακαρόνια. Ε, τι θα ‘πρεπε να γίνει, να μανουριάσει ο Πουμαρό για την προσφορά?

Τέλος πάντων που λέτε, δεν θα γράψω άλλα γιατί θα αρχίσω τις κακίες αλλά γενικότερα το σκεπτικόν το πιάσατε. Είμαστε κι εμείς λίγο φάρα. Αλλά ‘νταξ’ πατήστε πόουζ και φτιάξτε φραπέ γιατί το δύσμοιρο το επαγγελματάκι το ‘χει χτυπήσει η ανεργία ανάμεσα στα μάτια και οι προοπτικές του είναι για τα τάρταρα. Δικαιολογείται λοιπόν και η γκρίνια και η μανούρα για όποιον από μας.

Κάποτε όμως θα δείτε, θα πάρουμε το αίμα μας πίσω. Η τέχνη θα νικήσει και προς το παρόν αφήστε μας να λέμε και μια κουβέντα παραπάνω. Νερό κι αλάτι κι η μακέτα δώρο!